“লঘোন” কবিতা আৰু বৰ্তমান সমাজ: এক ব্যংগাত্মক বাস্তৱতা

 

“লঘোন” কবিতা আৰু বৰ্তমান সমাজ: এক ব্যংগাত্মক বাস্তৱতা

নৱকান্ত বৰুৱাৰ “লঘোন” কবিতাখন অসমীয়া সাহিত্যৰ এটা অতি প্ৰাসংগিক ব্যংগ ৰচনা, য’ত “লঘোন”ৰ নামত অতিশয় ভোগ-বিলাসৰ চিত্ৰ অংকিত কৰা হৈছে। কবিতাটোত দেখা যায়—মুখেৰে “ভোক নাই” বুলি কোৱা মানুহজন আচলতে একেবাৰে বিপৰীত, তেওঁ বিভিন্ন ধৰণৰ সুস্বাদু খাদ্যৰ তালিকা আগবঢ়ায়। এই দ্বৈত আচৰণে বৰ্তমান ৰাজনীতি আৰু সমাজ ব্যৱস্থাৰ সৈতে অতি সুন্দৰকৈ মিল খায়। আজি বহু ৰাজনৈতিক নেতা বা প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিয়ে সৰলতা, দৰিদ্ৰতা বা জনসেৱাৰ কথা কয় যদিও বাস্তৱত তেওঁলোক বিলাসী জীৱন যাপন কৰে। এইটো হৈছে আধুনিক ৰাজনীতিৰ এক ডাঙৰ ব্যংগ—য’ত কথাত এটা আৰু কামত আনটো দেখা যায়। অৰ্থনীতিতো একেই চিত্ৰ—সাধাৰণ মানুহে সংকটত ভোগে, কিন্তু শীৰ্ষ স্তৰত সম্পদৰ অপব্যৱহাৰ চলি থাকে। “লঘোন” কবিতাৰ এই অন্তৰ্নিহিত ব্যংগই আজিৰ অৰ্থনৈতিক বৈষম্য আৰু দুৰ্নীতিক স্পষ্টকৈ প্ৰতিফলিত কৰে।

সমাজ ব্যৱস্থাতো “লঘোন”ৰ প্ৰাসংগিকতা গভীৰ। আজিৰ সমাজত বহু মানুহে নিজৰ সৰলতা বা সংযমৰ কথা প্ৰকাশ কৰে, কিন্তু বাস্তৱত তেওঁলোকে ভোগবাদী জীৱনকেই অনুসৰণ কৰে। সামাজিক মাধ্যমতো এই দ্বৈততা স্পষ্ট—মানুহে বাহিৰে এক ধৰণৰ জীৱন দেখুৱায়, কিন্তু ভিতৰত থাকে সম্পূৰ্ণ বেলেগ। এইটো সমাজৰ এক প্ৰকৃত সমস্যা, য’ত সত্য আৰু অভিনয়ৰ মাজত পাৰ্থক্য কমি আহিছে। “লঘোন” কবিতাই আমাক এই ভণ্ডামিৰ মুখামুখি কৰায় আৰু সজাগ হ’বলৈ আহ্বান জনায়। সেয়ে ক’ব পাৰি—এই কবিতাখন কেৱল এটা হাস্যৰসাত্মক ৰচনা নহয়, ই আজিৰ ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি আৰু সমাজৰ এক আয়না, যিয়ে আমাক নিজৰ আচৰণ পুনৰ বিবেচনা কৰিবলৈ বাধ্য কৰে।