 |
সুখী মানুহ: হাঁহিৰ আঁৰৰ গভীৰ কাহিনী |
সুখী মানুহ: হাঁহিৰ আঁৰৰ গভীৰ কাহিনী
জীৱন কেতিয়াবা এনেকুৱা পথত লৈ যায়, য’ত সুখ আৰু দুখ একেলগে চলি থাকে। বহুসময়ত আমি ভাবো—যিসকল মানুহ সদায় হাঁহে, তেওঁলোক নিশ্চয় একেবাৰে সুখী। কিন্তু বাস্তৱত সেই হাঁহিৰ আঁৰত থাকে বহু অজানা কাহিনী, বুকুৰ গভীৰতাত লুকাই থকা অসংখ্য যন্ত্ৰণা আৰু নিঃশব্দ চকুপানী।
সত্যটো হৈছে—সুখী মানুহবোৰে কেৱল সুখ পোৱা মানুহ নহয়, বৰঞ্চ তেওঁলোকেই যন্ত্ৰণাক বুকুত সামৰি জীৱন আগুৱাই নিব পৰা মানুহ। তেওঁলোকৰ বুকুৰ কুঠৰীত বহু দুখ, বহু অপূৰণীয় সপোন, বহু নোহোৱা প্ৰেম গোট খাই থাকে। তথাপিও তেওঁলোকে হাঁহে, কাৰণ তেওঁলোকে জানে—হাঁহি হৈছে জীৱনৰ সৈতে যুদ্ধ কৰাৰ এক শক্তিশালী অস্ত্ৰ।
নিঃসংগতা, প্ৰেমহীনতা অথবা মানসিক চাপ—এই সকলোবোৰৰ মাজতো যিসকলে নিজৰ ভিতৰৰ শক্তিক জীয়াই ৰাখে, তেওঁলোকেই প্রকৃততে সুখী মানুহ। তেওঁলোক জানে যে সুখ আৰু দুখ দুয়োটা জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংশ। দুখ নাথাকিলে সুখৰ মূল্য উপলব্ধি কৰা নাযায়। সেয়ে তেওঁলোকে দুখক এৰাই নাযায়, বৰং তাক গ্ৰহণ কৰে জীৱনৰ এটা স্বাভাৱিক অংশ হিচাপে।
সুখী মানুহবোৰৰ এটা বিশেষ গুণ হৈছে—তেওঁলোকৰ আশা। যন্ত্ৰণাৰ সাগৰত ডুবি থাকিও তেওঁলোকে আশাৰ পোহৰ বিচাৰি পায়। তেওঁলোক জানে যে অন্ধকাৰৰ পাছত পোহৰ আহে, আৰু দুখৰ পাছত সুখ নিশ্চয় আহিব। এই বিশ্বাসেই তেওঁলোকক আগুৱাই নিবলৈ শক্তি দিয়ে।
তেওঁলোকে জীৱন উদযাপন কৰিব জানে—সৰু সৰু মুহূৰ্তবোৰত সুখ বিচাৰি লয়। এক কাপ চাহ, এখনি পোহৰ ভৰা সজীৱ ৰাতি, বা কোনো প্ৰিয় গান—এই সৰু সৰু বস্তুবোৰতেই তেওঁলোকে আনন্দ বিচাৰি লয়। তেওঁলোকে সুখৰ কবিতা লিখে, কাৰণ তেওঁলোকৰ হৃদয়ত আছে জীৱনক ভালপোৱাৰ গভীৰ অনুভৱ।
শেষত ক’ব পাৰি—
সুখী মানুহবোৰে কেৱল হাঁহিব নোৱাৰে নহয়, তেওঁলোকে হাঁহিৰ জৰিয়তে জীৱনক জয় কৰে।
তেওঁলোকেই সেই মানুহ, যিসকলে দুখৰ মাজতো সুখৰ বীজ ৰোপন কৰিব পাৰে, আৰু আশা আৰু সাহসৰ সৈতে আগবাঢ়ি যায়।