ব’হাগ বিহু আৰু হেৰাই যোৱা কিছুমান পৰম্পৰা: সময়ৰ সোঁতত সলনি হোৱা উৎসৱৰ ৰূপ

 

ব’হাগ বিহু আৰু হেৰাই যোৱা কিছুমান পৰম্পৰা: সময়ৰ সোঁতত সলনি হোৱা উৎসৱৰ ৰূপ

অসমৰ প্ৰাণৰ উৎসৱ ব’হাগ বিহু—যাক ৰঙালী বিহু বুলিও কোৱা হয়—এটা সময়ত কেৱল আনন্দ-উল্লাসৰ উৎসৱ নহয়, ই আছিল অসমীয়া সমাজৰ ঐতিহ্য, সম্প্ৰীতি আৰু সামূহিক জীৱনৰ এক সুন্দৰ প্ৰতিচ্ছবি। গাঁও-গঞ্জৰ পথাৰত ডেকা-গাভৰুৰ বিহু নাচ, হুচৰিৰ দলে দলে ঘৰেঘৰে গৈ আশীৰ্বাদ দিয়া, আৰু পেহী-খুৰীদেউসকলৰ তাঁতশালত গামোচা বোৱা—এইবোৰে ব’হাগ বিহুক এক জীৱন্ত সাংস্কৃতিক উৎসৱ কৰি তুলিছিল। কিন্তু সময়ৰ সোঁতত এই পৰম্পৰাবোৰ ধীৰে ধীৰে হেৰাই যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। আধুনিকতা, নগৰীকৰণ আৰু জীৱনৰ ব্যস্ততাই বহু পৰম্পৰাৰ স্থান ল’বলৈ ধৰিছে। আগতে য’ত ঘৰে ঘৰে পিঠা, লাড়ু, চিৰা-দৈ প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল, এতিয়া তাৰ ঠাইত বজাৰৰ পেকেটজাত খাদ্যই স্থান ল’বলৈ ধৰিছে। আগতে গাঁওৰ প্ৰতিটো ঘৰ বিহুৰ সময়ত উন্মুক্ত হৈ পৰিছিল, কিন্তু এতিয়া সেই আন্তৰিকতা আৰু সামূহিকতাৰ অভাৱ স্পষ্টকৈ অনুভৱ কৰা যায়। বিশেষকৈ হুচৰিৰ পৰম্পৰা, যি এক সময়ত সামাজিক ঐক্য আৰু আনন্দৰ প্ৰতীক আছিল, এতিয়া বহু ঠাইত সীমিত হৈ পৰিছে।

আনহাতে, ডিজিটেল যুগ আৰু আধুনিক জীৱনশৈলীয়ে ব’হাগ বিহুৰ উদযাপন পদ্ধতিতো ডাঙৰ পৰিৱর্তন আনিছে। আগতে বিহু মানেই আছিল প্ৰকৃতিৰ সৈতে একাত্ম হোৱা, গছ-গছনি, পখিলা আৰু মাটিৰ গন্ধৰ সৈতে মিলি যোৱা এক অভিজ্ঞতা। কিন্তু এতিয়া বহু ক্ষেত্ৰত বিহু উৎসৱ মঞ্চ, প্ৰতিযোগিতা আৰু সামাজিক মাধ্যমৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ হৈ পৰিছে। পৰম্পৰাগত বিহু গীত আৰু নাচৰ ঠাইত আধুনিক সংগীত আৰু ডি-জেৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি পাইছে, যাৰ ফলত মূল সংস্কৃতি কিছু পৰিমাণে আৱৰণত পৰিছে। ইয়াৰ লগতে নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত পৰম্পৰাগত জ্ঞান আৰু চর্চাৰ অভাৱো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যা। তথাপিও, এই পৰিৱৰ্তনৰ মাজতো আশা আছে। বহু সাংস্কৃতিক সংগঠন, শিল্পী আৰু সচেতন নাগৰিকে হেৰাই যোৱা এই পৰম্পৰাবোৰ পুনৰ জীৱন্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে। গাঁও-গঞ্জত পুনৰ হুচৰি, পিঠা প্ৰস্তুতি, আৰু পৰম্পৰাগত খেল-ধেমালি আয়োজন কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলিছে। শেষত ক’ব পাৰি—ব’হাগ বিহু কেৱল এটা উৎসৱ নহয়, ই হৈছে অসমীয়া পৰিচয়ৰ এক অমৰ প্ৰতীক। সেয়ে আধুনিকতাৰ সৈতে খাপ খুৱাই লৈও, আমাৰ দায়িত্ব এই পৰম্পৰাবোৰ সংৰক্ষণ কৰা, যাতে আগন্তুক প্ৰজন্মেও এই সমৃদ্ধ সংস্কৃতিৰ স্বাদ লাভ কৰিব পাৰে।