বসন্ত, ব’হাগ আৰু এটি কণ্ঠৰ অভাৱ

বসন্ত, ব’হাগ আৰু এটি কণ্ঠৰ অভাৱ

বসন্ত আহিছে… ব’হাগ আহিছে… ৰঙালীৰ ৰঙেৰে ৰঙীন হৈ উঠিছে অসমৰ মাটি। বিহুতলিত ঢোলৰ বাদ্য, পেঁপাৰ সুৰ, কুলিৰ কোমল মাত—এই সকলোবোৰে মিলি যেন এটা জীৱন্ত স্বপ্ন ৰচনা কৰে। কিন্তু এইবাৰৰ ব’হাগত কিবা এটা অভাৱ স্পষ্টকৈ অনুভৱ হৈছে। যেন এই আনন্দৰ মাজতো কিবা এটা খালী ঠাই আছে, যি পূৰণ হোৱা নাই। সেই অভাৱটো হৈছে—Zubeen Gargৰ কণ্ঠ।

জুবিন দাৰ কণ্ঠ কেৱল এটা সুৰ নহয়, ই হৈছে অসমীয়া হৃদয়ৰ স্পন্দন। তেওঁৰ গান অবিহনে যেন বিহুৰ ৰং সম্পূৰ্ণ নহয়, তেওঁৰ সুৰ অবিহনে যেন বসন্তৰ বতাহো নিস্তব্ধ হৈ পৰে। যেতিয়া বিহুতলিত “বিহু নাম” বা আধুনিক বিহু গীতৰ সুৰেৰে মানুহ নাচে, তেতিয়া বহু সময়ত জুবিন দাৰ কণ্ঠই সেই মঞ্চক প্ৰাণ দিয়ে। কিন্তু আজি সেই কণ্ঠ নাথাকিলে, যেন প্ৰতিগৰাকী অসমীয়াৰ মনত এক নীৰৱতা নামি আহে। আনন্দৰ মাজতো এক বিষণ্ণ অনুভৱে ঠাই লয়—যেন সকলো আছে, কিন্তু কিবা এটা নাই।

এই অনুভৱ কেৱল এজন শিল্পীৰ অনুপস্থিতি নহয়, ই হৈছে এক আবেগিক সংযোগৰ অভাৱ। জুবিন দা কেৱল এজন গায়ক নহয়, তেওঁ হৈছে এক অনুভৱ, এক যুগ, এক পৰিচয়। তেওঁৰ গানবোৰে আমাৰ জীৱনৰ বহু মুহূৰ্তৰ সৈতে জড়িত—প্ৰেম, দুখ, আশা আৰু উৎসৱৰ লগত। সেয়ে তেওঁৰ কণ্ঠ অবিহনে এই ব’হাগ যেন আধৰুৱা লাগে।

তথাপিও, আশা এৰি নিদিওঁ। সুৰ কেতিয়াও মৰি নাযায়। হয়তো এই নীৰৱতাৰ মাজতেই নতুন সুৰৰ জন্ম হ’ব, নতুন কণ্ঠ উঠি আহিব। কিন্তু সত্যটো থাকি যাব—

👉 কিছুমান কণ্ঠ থাকে, যি কেৱল শুনা নহয়, অনুভৱ কৰা হয়।

আৰু সেইবোৰৰ ভিতৰত এটা নাম সদায় থাকিব—

জুবিন গাৰ্গ… 🌼