১০১ বিধ শাকৰ পৰম্পৰা:

অসমৰ ব’হাগ বিহুৰ সৈতে জড়িত এক অতি বিশেষ আৰু ঐতিহ্যবাহী পৰম্পৰা হৈছে—১০১ বিধ শাক খোৱা। এই পৰম্পৰাটো কেৱল খাদ্যাভ্যাস নহয়, ই অসমীয়া সংস্কৃতি, প্ৰকৃতিৰ সৈতে সংযোগ আৰু স্বাস্থ্যৰ জ্ঞানৰ এক অনন্য উদাহৰণ। গৰু বিহুৰ দিনা বা তাৰ আগৰ দিনা বহু ঘৰত ১০১ ধৰণৰ শাক সংগ্ৰহ কৰি একেলগে ৰন্ধা হয়। এই শাকবোৰৰ ভিতৰত থাকে বনত গজা বিভিন্ন ধৰণৰ সেউজীয়া গছ-পাত—যেনে লাই শাক, মৰিছা শাক, ঢেঁকীয়া, মাটিকাঁহী, খুতুৰা, বন পালেং, কচুপাত, নলিতা আদি। সকলোবোৰ শাক একেলগে ৰন্ধা এই পৰম্পৰাটোৱে প্ৰকৃতিৰ সৈতে মানুহৰ গভীৰ সম্পৰ্কক প্ৰতিফলিত কৰে।

এই ১০১ বিধ শাক খোৱাৰ পিছত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিশ্বাস আছে—ই শৰীৰক পৰিষ্কাৰ কৰে, ৰোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু নতুন বছৰৰ বাবে স্বাস্থ্যৰ শক্তি প্ৰদান কৰে। এইটো এক প্ৰাকৃতিক ঔষধৰ দৰে ধৰা হয়, য’ত বিভিন্ন শাকৰ পুষ্টি আৰু ঔষধি গুণে মিলি শৰীৰৰ সুষমতা ৰক্ষা কৰে। আনহাতে, এই পৰম্পৰাই সমাজত একতা আৰু সহযোগিতাৰ মনোভাৱো বৃদ্ধি কৰে। গাঁও-গঞ্জত মানুহে একেলগে শাক সংগ্ৰহ কৰে, একেলগে ৰন্ধা কৰে আৰু ভাগ-বতৰা কৰি খায়। কিন্তু সময়ৰ সোঁতত এই পৰম্পৰাটো কিছু পৰিমাণে হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। নগৰ জীৱনত ১০১ বিধ শাক সংগ্ৰহ কৰা কঠিন, আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজতো এই জ্ঞান কমি আহিছে।

তথাপিও, এই পৰম্পৰাটো সংৰক্ষণ কৰা অতি প্ৰয়োজনীয়। কিয়নো ই কেৱল এটা খাদ্য প্ৰথা নহয়, ই হৈছে আমাৰ শিকৰ, আমাৰ পৰিচয়। আজিৰ আধুনিক যুগতো যদি আমি এইবোৰ ঐতিহ্য জীয়াই ৰাখিব পাৰো, তেন্তে আমাৰ সংস্কৃতি অধিক শক্তিশালী হৈ থাকিব। শেষত ক’ব পাৰি—

👉 ১০১ বিধ শাক মানে কেৱল শাক নহয়, ই হৈছে অসমৰ মাটিৰ সোঁত, প্ৰকৃতিৰ আশীৰ্বাদ আৰু অসমীয়া জীৱনৰ এক অমূল্য সম্পদ। 🌱